Drugie urodziny bloga
Na urodziny przygotowałem dwa artykuły. Ten jest luźnym przemyśleniem, takim urywkiem pewnych myśli, które wytworzyły się parę dni przed.
Mijają drugie urodziny bloga. Idealny czas, żeby się zmobilizować i dalej, jeszcze więcej pisać. Tak, tak, zaczynają się wakacje! Minęła pierwsza część sesji, która skończyła się w nieco dziwnej atmosferze, gdzie trudno było nie zauważyć rozczarowania rodziców. Kampania wrześniowa i przygotowania do niej będą przemiłe ;).
Nie przejmuję się tym, sam wybrałem taki sposób nauki i myślę, że sobie poradzę, nie ma innej opcji.
Nigdy nie byłem geekiem, nerdem, czy też innym przypadkiem specyficznego Internauty. Lubię imprezować, choć czasami bardzo łatwo stracić umiar. Tak łatwo przekroczyć granicę, gdzie później nie ma prostej drogi powrotu. Zupełnie, jak emigracja. Łatwo wyjechać, uciec, ale ciężko powrócić na dobrą drogę.
Nie jestem typowym blogerem*. Fakt, lubię pisać, lubię uciec od tego wszystkiego, co związane jest ze zwykłym światem. Czasem zdarza się częściej myśleć o tym wszystkim co dzieje się tutaj, w tym niezwykłym miejscu, niż tam za oknem. W końcu przebywamy w krainie, której tak wielu nie rozumie. W krainie, gdzie tak wielu czuje się nieswojo, zupełnie jakby byli intruzami. Nie potrafią się przystosować, opanować wielu zasad. Korzystają, choć nie potrafią i jeszcze raz powtórzę: NIE ROZUMIEJĄ.
*typowy bloger - jest w ogóle jakaś ogólna definicja ;)?
Blog stał się dla mnie czymś ważnym. Jest tematem do rozmów z wieloma osobami. Można się nim czasem polansować. Czasem pochwalić, jak to można na nim "pozarabiać", co zaś dla innych staje się podstawowym wyznacznikiem wartości tego specyficznego miejsca.
Co raz częściej o blogu rozmawiam z dziewczynami. Zdziwienie, niedowierzanie. Nagle nowe spojrzenie na moją osobę. Z kogoś, kto wydawał się zwykłym typem, który lubi pójść na imprezę, potańczyć, zabawić się z dziewczynami, staję się kimś o zupełnie innej wartości.
Pojawia się pojęcie indywidualności. W końcu robię coś odmiennego.
Na początku nie spodziewałem się takiego efektu. "Efekt bloga", w rozmowie jest czymś fajnym, choć to nie jest puste gadanie o samym blogowaniu, bo w końcu to coś więcej. I właśnie trzeba wykazać te WIĘCEJ.
Myślę, że wystarczy. W końcu czeka na Was podsumowanie dwóch lat blogowania. O planach nic nie będzie. Nie ma takiej. Blog tworzony jest na spontanie, co będzie, to będzie. W końcu w blogowaniu, gorzej niż w prawdziwym życiu, nie można się niczego spodziewać. A plany zazwyczaj kończą się lipnie ;).
Na urodziny przygotowałem dwa artykuły, w końcu to drugie urodziny ;). Ten jest luźnym przemyśleniem, takim urywkiem pewnych myśli, które wytworzyły się parę dni temu.
Mijają drugie urodziny bloga. Idealny czas, żeby się zmobilizować i dalej, jeszcze więcej pisać. Tak, tak, zaczynają się wakacje! Minęła pierwsza część sesji, która skończyła się w nieco dziwnej atmosferze, gdzie trudno było nie zauważyć rozczarowania rodziców. Kampania wrześniowa i przygotowania do niej będą przemiłe ;). Nie przejmuję się tym, sam wybrałem taki sposób nauki i myślę, że sobie poradzę, nie ma innej opcji.
Nigdy nie byłem geekiem, nerdem, czy też innym przypadkiem specyficznego Internauty. Lubię imprezować, choć czasami bardzo łatwo stracić umiar. Tak łatwo przekroczyć granicę, gdzie później nie ma prostej drogi powrotu. Zupełnie, jak emigracja. Łatwo wyjechać, uciec, ale ciężko powrócić na prawidłową drogę.
Nie jestem typowym blogerem*. Fakt, lubię pisać, lubię uciec od tego wszystkiego, co związane jest ze zwykłym światem.
Industriada. Działo się! Elektrociepłownia w Bytomiu
Zaczęło się od podróży kolejką wąskotorową. Nie było tłumów, choć kolejka była darmowa. Dość spokojnie dojechałem na miejsce.
A tam była niezła zabawa!
Jakiś koleś bawił się w "Jestem Hardcorem"
Dziecięca wyobraźnia nie zna granic. Zbudowane Zoboty doskonale, to przedstawiają.
W tym miejscu kończą się moje fotografie, w środku trudno było zrobić jakiekolwiek dobre zdjęcie. Niestety brak własnego aparatu dało się we znaki. Z tego powodu pozwoliłem sobie pożyczyć jedno zdjęcie od Marcina Nowaka, autora tego tekstu:
W środku elektrociepłowni, w wielkim magazynie było coś* czego kompletnie się nie spodziewałem! Olbrzymia galeria, mnóstwo obrazów, a na środku scena, gdzie miała odbyć się videoopera. Coś niezwykłego! Niektórzy z Was znają moje zamiłowanie do grafiki, więc pewnie nie są zdziwieni. Połączenie tego wszystkiego z różnymi dźwiękami wydobywającymi się z instrumentów (i nietylko), robiło niesamowite wrażenie.
Te coś*, to XI Festiwal Sztuki Wysokiej w Bytomiu 2010. Pozycja obowiązkowa, dla osób artystycznie uduchowionych!
VideOpera - parę słów o niezwykłej zabawie obrazem i dźwiękiem
Na środku orkiestra, nad nią 3 olbrzymie ekrany. Zaczyna wydobywać się dźwięk.
Zaczęło się od podróży kolejką wąskotorową
Nie było tłumów, choć kolejka była darmowa. Dość spokojnie dojechałem na miejsce.
A tam była niezła zabawa!
Jakiś koleś bawił się w "Jestem Hardcorem"
Dziecięca wyobraźnia nie zna granic. Zbudowane Zoboty doskonale, to przedstawiają.
Spotkasz mnie na:
